حلقه های اورانوس

حلقه های اورانوس

دومین مجموعه حلقه های کشف شده در منظومه شمسی، حلقه های اورانوس است. تا پیش از کشف حلقه های اورانوس همه تصور می کردند که حلقه های زحل بسیار منحصر به فرد است اما بعد ها، حلقه های مشتری و حلقه های نپتون هم به این جمع پیوستند. در حالی که زحل تعداد غیرقابل شمارشی حلقه های نزدیک به هم دارد طوری که با یکدیگر پیوند خورده و در صفحات بزرگی جای گرفته اند، اورانوس تعداد اندکی حلقه باریک و نخ مانند دارد که هریک از دیگری کاملا مجزا است. این حلقه ها به طور غافلگیر کننده ای از مواد تیره ساخته شده اند که نسبت به تکه های براق یخی که دور زحل می چرخند، نور بسیار کمی را بازتاب می کنند. با توجه به تیرگی حلقه ها و نور ضعیف خورشید، اگر بتوانید آنها را در تاریکی فضا تشخیص دهید خیلی خوش شانس هستید. بهترین روش این است که آنها را با رادار شناسایی کنید و یا آنها را در مقابل روشنی خود سیاره ببینید.

دو دهه پیش از اینکه تلسکوپ های زمینی آنقدر قوی باشند که بتوان با آنها حلقه های اورانوس را مشاهده کرد. وجود این حلقه ها به طور تصادفی کشف و ثبت شد. در سال 1977، گروه ستاره شناسان رصدخانه هوایی ناسا، درگیر ثبت واقعه عبور یک ستاره از پشت اورانوس بودند. آنها به طور شگفتی متوجه شدند که ستاره قبل از قایم شدن در پشت سیاره و پس از بیرون آمدن از آن چندین بار چشمک می زند. آنها خیلی زود متوجه وجود نه حلقه به دور اورانوس شدند. هنگامی که ویجر2 در سال 1986 از کنار این سیاره عبور کرد. دو حلقه دیگر در این مجموعه را شناسایی نمود.

این حلقه ها، زنجیره هایی از تکه های مشابه با قطر حدود یک متر هستند. در حالی که تکه های حلقه های زحل یخ آب هستند، حلقه های اورانوس از تکه های یخ متان تشکیل شده اند و به همین دلیل نور کمتری را بازتاب می کنند. اگر دور آخرین حلقه اورانوس، اپسیلون گردش کنید، دو قمر کوچک کوردلیا و افلیا را خواهید دید. هر دو قطری حدود 40 کیلومتر دارند و تأثیرات گرانشی آنها باعث می شود که اپسیلون در خط خود باقی بماند. براساس یک تئوری، این اقمار چوپان به تکه های کوچک شکسته می شوند و مواد جدید را برای حلقه ها تأمین می کنند اما هنوز کسی مدرک قاطعی برای آن پیدا نکرده است.