حلقه های نپتون

حلقه های نپتون

ستاره شناسان در گذشته وقتی برای نخستین بار به دنبال حلقه های نپتون رفتند، به کمک همان تکنیکی که حلقه های اورانوس آشکار شد، متوجه شدند که چیزی تنها در یک سوی سیاره مانع رسیدن نور خورشید به آن می شود. تا مدت ها اینطور به نظر می رسید که نپتون به جای حلقه های کامل، حلقه های نصفه دارد، اما پرواز ویجر2 در سال 1989حقیقت را آشکار نمود. ضخامت حلقه ها در دورتادور سیاره یکسان نیست و قسمت ضخیم تر حلقه ها به اندازه ای چگال است که می تواند مانع عبور نور شود.  تنها پنج نوار باریک و تیره و بسیار شبیه به حلقه های اورانوس، در دور نپتون وجود دارد. اقمار کوچکی هستند که حلقه ها را در مسیر و مکان خود نگاه داشته اند.

حلقه های نازک نپتون تنها موقعی دیده می شوند که نور خورشید از پشت به آنها بتابد. در آن شرایط نیز نور هلال خود سیاره می تواند آنها را غیرقابل تشخیص کند.